بخشى ها نوازندگان دوتار، آواز خوان و داستان سرا بودند. شهرهاى قوچان، شیروان و بجنورد مراکز عمده بخشى‌هاى شمال خراسان بوده است (شهرهاى اصلى و مراکز قدرت در شمال خراسان قدیم ) روایات عامیانه در تعریف عنوان بخشى بر این باور است که بخشى کسى است که خداوند به او بخششى یاموهبتى عطا فرموده و او را فردى استثنائى کرده است. بر طبق همین روایات، ‌بخشى باید بتواند بخواند، ‌بنوازد، ‌شعر بگوید، ‌داستان بسراید و ساز خویش را نیز بسازد. بدین ترتیب، هر نوازنده ى دوتارى بخشى نیست و جداى از تسلط بر ساز، شخص باید از نظر دانش و شرایط درونى به مرحله‌اى برسد که عنوان بخشى را زیبنده خود گرداند. البته در این زمینه استثناء نیز بوده است. مثلا استاد رحیم خان بخشى گرچه داراى صدایى نارسا بوده، اما به خاطر تسلط زیاد در ساز و نیز دانش او، باز از طرف مردم به عنوان بخشى معروف بوده است.

رحیم خان بخشى در نقل داستان‌ها به جاى آواز از بیان محاوره‌اى استفاده مى‌کرده است. انتخاب آهنگ و شعر از طرف بخشى، بستگى به تشخیص او از موقعیت مجلس دارد. بخشى‌ها معمولاً در عروسى‌ها و بطور کلى مجالس شاد مى‌نواختند و در مراسم سوگوارى رسم بر اجراى موسیقى توسط بخشى‌ها نبوده است. در قدیم هر خان، بخشى خاص خود را داشت. یکى از هنرهاى بخشى‌ها داستان سرایى است، همراه با موسیقى دوتار، آواز، دکلمه آواز و بیان محاوره‌اى و نقلى. بخشى مى‌توانسته آهنگ‌هاى رقص را تا جایى که سازش اجازه مى‌داده، ‌بنوازد، منتهى در اندرونى و در جمعى محترمانه و بسیار خودمانى.

دوتار جزء سازهاى اندورنى محسوب شده،‌ توسط بخشى‌ها نواخته مى‌شود. ظاهراً دوتار ترکمنى قدمت بیشترى نسبت به دوتار خراسانى دارد.  دوتار در شمال خراسان داراى دو کوک است: یکى با نسبت چهارم  و دیگری با نسبت پنجم.استاد یگانه معتقدند که کوک هاى دوتار یکى ترکى و دیگرى کردى است. با کوک ترکى مى‌توان آهنگهاى گرایلى،‌ تجنیس، شاختا، نالش، دوست محمد، ‌غریب و … و با کوک کردى آهنگهاى الله‌مزار، لو، درنا، جعفرقلى و … را اجرا کرد. معمولاً در مجالس شادى اول شب براى ایجاد هیجان و رقص از سورنا. و دهل و قشمه استفاده مى‌شود و در پایان شب، ‌بخشى‌ها در اندرون دوتار مى‌نواختند. دوتارهاى قدیمى در شمال خراسان از ساز‌هاى امروزى کوچک‌تر بوده‌اند. کاسه و صفحه دو تار از چوب توت و دسته آن معمولاً از چوب زردآلو ساخته میشود. در قدیم به جاى سیم از ابریشم استفاده مى‌شده است. دوتار در شمال خراسان از نظر اندازه داراى استاندارد معینى نیست. دوتارهاى فعلى داراى ۱۱ و گاه ۱۲ پرده است. پرده‌هاى آن در فواصل نیم پرده  نه چندان دقیق بسته میشود و فواصل کوچک تر از نیم پرده، ‌در پرده‌بندى آن وجود ندارد.