موقعیت جغرافیایی، وضعیت آب وهوا، فرهنگ وفولکلور مردم سرزمین خبوشان قدیم وقوچان امروز ونژاد آریایی کردهای کرمانج که برای پاسداری از مرزهای ایران به این منطقه کوچانده شده اند از مردم شهر ما انسانهائی سخت کوش وپرتلاش وسلحشور پرورانیده است. در تأیید این گفته به طوری که در کتاب(منم تیمور جهانگشاه) در یکی از لشگر کشی های این فاتح جنگ آور وزمانی که از سرزمین قوچان عبور می کرده است اظهار داشته جوانان خبوشان را قوی بنیه و رشید یافتم که در دعوتم از آنان برای تقویت روحیهن سربازانم یکی از آنان با کمال جرأت گفت ما جوانان خبوشان زحمت کشی و عرق ریختن در مزارع خود را به خدمت بیگانه ترجیح می دهیم که این جسارت آن جوان مرا به تحیر وا داشت این جوانان برازنده و نیرومند بیشتر نیروی خود را در کار کشاورزی وگله داری ودام پروری و زورآزمائی در میادین کشتی مخصوصاً در اعیاد ملی ومذهبی به نمایش می گذاشته اند.

ادامه را بخوانید »

در این سامان کمتر کسی است که نام پزشک شریف و جراح حاذق یعنی آقای دکتر مصطفی مهرابی بهار را که همواره وقف مریضانش بوده ونظری بر حطام دنیوی ندارد نشنیده باشد. آفرینش با دکه دعای خیر اربابان رجوعش همیشه بدرقه ی راهش بوده است. درود فراوان بر همسر فداکار وزحمتکش او که اصالت وایمان خود را از تشویفپق وتحریض شوهر خود بر این امر خداپسندانه به اثبات رسانیده است. برای زوج مسلمان وبا ایمان وفرزندان نابغه شان آرزوی توفیق هرچه بیشتر دارد. ادامه را بخوانید »

دکتر مجید موید قریشی برای اهالی قوچان نام آشنائی است. این طبیب محلی و در حقیقت ملی در مدت زندگانی خود خدمات بسزایی به انجام رسانید. یکی از کارهای دکتر مجید موید قریشی توجه به امور فرهنگی بود. بدین جهت در آن برهه از زمان تلاش و کوششی در خور توجه و لازم بود که وسیله دکتر به مرحله عمل در می آمد. در این راه همراهان بسیار خوب و خوشفکری نیز داشت که یکی از آنان مرحوم آریان بود که به محمد اوغلی معروف و از مهاجران ترک بود. دبستان دخترانه قوچان در سال ۱۳۰۷ شمسی وسیله این مرحومان به وجود آمد و برای  اولین بار بود که دختران راهی برای تحصیل سواد و علم و معرفت پیدا می کردند برای حصول نتیجه می بایست کار را از خانواده خودشان شروع می کردند. رئیس فرهنگ آقای مزرجی بود که مدیریت دبستان را خانم آقازاده عهده دار شدند. ایشان روضه هم می خواندند و در حقیقت تلفیقی از کهنه و نو بود. تعداد شاگردان ۷ نفر بودند که  به دریافت تصدیق ششم ابتدائی نائل گردیدند “عشرت موید قریشی. عزت موید قریشی. منیره بهین. قمر آریان. صدیقه نیشابوری. شمسی آریان. وحبیبه امامی” معلمین دبستان خانمها آریان. خانم جهان. اللهیار صالح که شوهرش رئیس دارائی بود. دو دختر دیگر به نام بیدل و خانم آقازاده، در سال آخر مدیریت با خانم مافی بود. سرکار خانم عشرت موید قریشی یکی از شاگردان این مدرسه بود که بعدها در لباس معلمی و دبیری و مدیریت دبیرستان توانست خدمات بسیار شایسته وخوبی به انجام برساند و فرزندان شایسته ای را تربیت و به جامعه ایران و جهان تحویل نماید. 

 “برگرفته از گاهنامه خبری موسسه خیریه قوچانیهای مقیم مشهد”

سید عبدالحق استرآبادی جوانی خوش طبع ، خوش محاوره و خوش خلق بود. در آن زمان که قاضی ولایت خبوشان به صدر زمان(فرماندار خراسان در هرات) خری داد و منصب قضا در قوچان را گرفت، این قطعه را سرود:
ز خوجان یکی رفت سوی هرات / که قاضی شود صدر راضی نمیشد.
به رشوت خری داد و قاضی شد آخر / اگر خر نمی بود قاضی نمیشد.
خوجان تلفظ قدیم قوچان است.
ماخذ: مجالس النفایس ، امیر علی شیر نوایی ، تصحیح علی اصغر حکمت، کتابخانه منوچهری ۱۳۶۳

«ارسالی: سعید طهرانی زاده»